دست خودم نیست . این روزها که می شود ، روزهای آخر سال ، دلتنگی عجیبی به سراغم می آید . دلتنگ آدم های عزیز و دور . آدم هایی که فکر میکردی شاید امسال دیگر کنارت باشند یا حتی کمی نزدیک تر . آدم هایی که حتی دیگر نمی توانی به اس ام اس های خشک و خالی تبریکشان دلخوش کنی وقتی که می دانی شاید امسال هم دیداری میسر نباشد .امروز صبح اولین تبریک سال نو را تو گفتی . تماس گرفته بودی که تبریک بگویی و سفارش کنی که در این روزها مواظب خودم و کوچولویم باشم . با خانواده و دوستان جدیدت شمال بودی . از صدایت معلوم بود که خوبی و خوش میگذرانی و من هم لابد باید از خوشحالیت خوشحال می بودم .

فضای شلوغ و پر از شخصیت کتابهایش را دوست داشتم . عشق سالهای وبایش را چندین بار خوانده ام . و حالا همان احساسی را دارم که چند سال پیش با مرگ سلینجر داشتم . مرگ یک نویسنده ، اینکه می دانی دیگر نباید منتظر هیچ کتاب تازه ای از آنها باشی خیلی غمگین است .

اگر روزی کسی از من پرسید برایش بگو که یک دوست معمولی است . دوستی که سالی یک بار هم نمی بینمش . تماس هایمان پنج دقیقه ای و هفته ای یک بار است و مهم ترین موضوع حرفمان آب و هواست .
اما این را هم بگو که همین دوست ساده و معمولی یه چیز دیگر است برایم ، که همین دوستی ساده با همه دوستی ها و رابطه ها و آدم ها فرق دارد برایم ، این را حتما بگو برایش ..

گوش کنید :

* کجاست ای یار آغوش تو ..

"من و تو "می بینم . نشان می دهد که چطور برای اینکه ترس بزرگ زندگی آدم ها را از بین ببرند با آن ترس روبرویشان می کنند . ترس بزرگ من در زندگی نبودن تو بود . آنقدر که فکر کردن به آن هم خنده را روی لبهایم می خشکاند حتی در بهترین لحظاتمان ، لحظاتی که هر دو مطمئن بودیم همیشگی ست . ترسی که نفسم را بند می آورد ، ترسی که نمی گذاشت از بودن و داشتنت لذت ببرم . نیاز به روبرو شدن با آن نبود تا بفهمم نبودنت یعنی چه ، که دیگر نترسم . حتی حالا که اتفاق افتاده . در تمام این سالهای نبودنت فهمیده ام که بارها و بارها هم اگر بروی ، نباشی بعد از برگشتن و آمدنت آن ترس هم با تو می آید .

پسرک دو ساله شد . تمام 22 شهریور در پارک ها و خانه مادر بزرگ ها گذشت . مهمانی تولدش دو عدد بادکنک بود و یک کیک . کیکی که نصفش در خانه پدر بزرگ مادری خورده شد و نصف دیگرش در خانه پدربزرگ پدری . فکر نمی کنم هيچوقت برایش تولد بزرگ با مهمانی شام و مهمانهای زیاد بگیرم . روز تولد آدم مال خود آدم است . خودت باید خوشحال باشی . روزهای تولدش به او میگویم امروز روز توست ، هرکاری تو بخواهی میکنیم هر چیزی تو بخواهی میخوریم هر جایی تو بخواهی میرویم . حتی اگر مدرسه بود روز تولدش اجازه دارد نرود که خوشبختانه شهریوریست و نیازی به این کار نیست . باید یاد بگیرد برای خوشحال بودن م